Na een zware zwangerschap en een nog zwaardere bevalling (kreeg na 7 uur wee-en een spoedkeizersnee) is hij er dan eindelijk: Op zondag 26 oktober om 19.36 is geboren: onze zoon Kaine!

Zo, dat is echt een hele tijd geleden, kwam bij toeval weer eens op mijn punt.nl en dacht, zal eens even wat schrijven.

Nou, ik woon dus nog steeds in Nederland, nog steeds geen nieuws uit Amerika dus we wachten rustig af. Joe is in januari voor een maandje in nederland geweest en heeft een leuk cadeautje voor me achtergelaten, ik ben ondertussen namelijk 31 weken zwanger! Zwangerschap valt flink tegen met alle mogelijke kwaaltjes die een zwangere maar kan krijgen! Ik ben 20 oktober uitgeteld, een week voor die datum komt Joe naar huis, hopelijk besluit de kleine man niet eerder naar buiten te komen ;)

En als het goed is komen mijn schoonouders een week na de 20e, dus hopelijk besluit hij ook niet om twee weken langer te blijven zitten haha.

Oke, ik hou jullie op de hoogte!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik hier geweest ben, dus het word weer tijd voor een kleine update. Ik ben momenteel vooral actief op Hyves en Myspace en dat is eigenlijk de reden dat ik deze weblog een beetje heb laten verwateren. Eigenlijk is er nog niets veranderd in mijn situatie. We wachten nog steeds op antwoord op de aanvraag voor een greencard in Amerika. Eigenlijk zouden we dat al lang moeten hebben gehad, maar in november kregen we alle papieren terug gestuurd omdat precies in de tijd dat wij de aanvraag indienden, de kosten verhoogd waren. Dus in plaats van ons een brief te sturen met de vraag of we de bijkomende kosten alsnog willen versturen, kregen we alle papieren terug en moesten we de aanvraag opnieuw indienen. Kleine troost: we waren niet de enige, nog 800.000 andere aanvragers zaten in het zelfde bootje. Dus nu wachten we maar weer af, we zijn er al bijna aan gewend dat bij ons niets in een keer goed gaat!

Het goede nieuws is dat Joe op dit moment voor een vakantie van een maand in nederland is! Je kunt je wel voorstellen hoe fijn het was om elkaar na 7 maanden weer in de armen te kunnen sluiten. Klein minpuntje (zoals ik al zei, bij ons gaat nooit alles zoals het zou moeten gaan) is dat ik sinds zaterdag behoorlijk ziek ben. Wat begon met een kleine blaasontsteking (dacht ik) eindigde zaterdagnacht in een ritje naar de huisartsenpost. De pijn in mij buik, uitstralend naar mijn rug was niet meer te harden. gelukkig nam de vervangende huisarts mijn klachtenserieus en ik bleek een urinewegweg infectie te hebben die zo ernstig was dat hij in 1 nacht doorgestraald was naar mijn nieren, zodat ik nu ook een ontsteking in de nier heb. Erg pijnlijk! Ik heb medicijnen gekregen voor de komende 10 dagen, en gelukkig gaat het nu al een stuk beter.

 

Met de beestenboel gaat alles gelukkig goed. Ik ben een beetje over de dood van Goofy heen en heb er vrede mee dat hij niet meer hoeft te lijden en een fijn leven heeft gehad. Verder gaat alles zijn gangetje, Aldy gaat nog steeds elkde dag even een wandeling maken buiten, en soms mag ik even meekijken in zijn wilde avonturen. Vandaag was mijnheer buiten toen ik een ekster hoorde schreeuwen, het klonk alsof de vogel erg overstuur was, boos zelfs, dus ik ging even op mijn balkon staan om te kijken of Aldy toevallig niet een van de eksters vriendjes te pakken had gekregen. Ik keek naar de boom waaruit het geschreeuw kwam en zag daar een luid gillende ekster op een tak met vlak daaronder op een andere tak Aldy! Ik kon nog net op tijd mijn fototoestel pakken. Dit was niet zomaar een klein boompje en ik vroeg me af hoe hij daar weer uit kon komen zonder te vallen. Meteen daarna liet hij zich een stukje naar beneden zakken, om vervolgens met een klap naar beneden te denderen. Gelukkig was er niets aan de hand en kwam onze stoere Aldy vrolijk weer naar binnen gelopen! Tja, zo blijkt maar weer, het leven van een kat op straat is een groot avontuur.

 

hier zie je aldy zitten, net daar waar de takken uit de boom zich verspreiden

en dit was net voordat hij naar beneden viel. Zoals je kunt zien was het een behoorlijk hoge boom, de takken waar hij zat, zitten ongeveer op gelijke hoogte met de daken van de huizen erachter!

 

Ok, jullie zijn weer een beetje op de hoogte! Tot snel!  

Na 14 jaar lief en leed heb ik vandaag afscheid moeten nemen van mijn lieve kat Goofy. De laatste twee dagen leek het wat beter te gaan. Hij zat weer in de huiskamer in plaats van als maar boven onder mijn bed. Gisteren lag hij heerlijk te slapen op mijn buik en hebben we zo samen twee urrtjes lekker op de bank liggen doezelen. Toen ik gisterennacht thuis kwam van mijn werk had hij een lekker plekje gevonden in de reiskennel. Hij heeft nog een stukje ham op. Vanmorgen ging ik vroeg naar het toilet en zag ik hem uit de kattenbak komen, alles leek normaal dus ben weer terug naar bed gegaan. Toen ik later weer naar beneden kwam lag hij dood in de gang.

 

Lieve Goofy, 14 jaar geleden zag ik je rondscharrelem bij mijn toenmalig huisje. Een blauwe rus, zo mooi, die moet vast van iemand zijn dacht ik. Toch kwam je af en toe een stukje worst bij me halen. Een aantal weken later vond ik, zwaar gewond, aangereden door een auto. Ik heb je meteen mee genomen naar de dierenarts en je laten opereren. Ik heb advertenties gezet, maar niemand kwam je halen. Ik besloot je te houden en je veranderde van een straatkatje naar een lied, dankbaar huiskatje. Jij was mijn warme kacheltje snachts in bed. Toen we verhuisde naar een huis met tuin ging je heel af en toe wel eens op vogeltjesjacht, die je vervolgens voor mij mee naar huis nam. Later verhuisde we naar een huis met balkon en af en toe ging je nog wel eens op stap, maar hoe ouder je werd hoe meer moeite je had met het springen. In het baasje vond je een nieuwe vriend, iemand die de hele dag thuis was samen met jou, uren heb je met hem op de bank gelegen. Alle niewe huisdiertjes die je in de loop van de jaren hebt zien komen waren ook bij jou welkom. Nooit maakte je ruzie met ze, zoals zij wel met elkaar deden!

Je laatste maanden waren niet makkelijk. Je werd blind en kon niet meer de hele dag naar de vogeltjes kijken. Je kreeg een oogontsteking en we hebben je oogje er nog uit moeten laten halen. Ook dat ging best goed, maar een paar weken daarna ging je ineens heel hard achteruit. Je had moeite met ademen, en daardoor ook moeite met alles, eten ging bijna niet meer, lekker slapen was zelfs moeilijk.

Ik ben dankbaar dat ik je zo lang heb mogen houden en dankbaar dat ik zelf niet de beslissing heb hoeven nemen om je in te laten slapen.

Vanavond breng ik je weg, ik laat je achter bij Cooky en Bouncer op een mooie plek in de bossen.

Ik zal je nooit vergeten Goofy, bedankt voor de mooie jaren die je me hebt gegeven. Rust zacht.

 

 

Het gaat helemala niet goed met Goofy, zijn oogje is heel mooi genezen maar toen ik twee weken later de hechtingen er uit liet halen bleek er ook een ontsteking in zijn andere oogje te zitten, gelukkig waren we er deze keer snel bij en met oogdruppels en een spuit leek het een paar dagen later zo goed als weg te zijn. Net toen ik dacht dat het de goede kant op ging met mn ventje vond ik hem een paar dagen later in hevige ademsnood. Zijn tong hing uit zijn bekje en ik ben als een gek naar de dierenarts gegaan. Ik dacht echt dat ze hem in zouden laten slapen, maar de dierenarts wou toch nog wat proberen, hij kreeg een spuit en het leek inderdaad wat beter te gaan. Nu een week later, is hij helemaal opgeblazen, hij houd waarschijnlijk heel veel vocht vast, zijn ene voorpoot is 3 x zo dik als de andere en ook zijn buik is net een ballon. Hij heeft veel moeite met eten, al merk ik duidelijk dat hij wel honger heeft, ik heb er net met veel moeite wat hapjes in gekregen. Sinds vanmorgen kan/wil hij ook niet meer naar beneden komen. Ik kan hem ook niet optillen omdat ik dan op zijn buik druk en dat vind hij ontzettend vervelend. Ik ben bang dat ik er nu echt heel serieus over na moet gaan denken om hem in te laten slapen. Als ik zou zien dat hij echt doodziek was zou ik dat ook meteen gedaan hebben, het moeilijke van de situatie is dat hij niet echt ziek lijkt. Als ik hem aai spint hij nog als de beste, en het feit dat hij steeds honger heeft is ook niet echt een teken dat hij ziek is. Ik heb me voorgenomen om het weekend nog af te wachten en zal dan moeten kijken of ik een van de moeiliijkste beslissingen uit mijn leven zal moeten nemen.

 

 

Vandaag, dierendag, moest ik Goofy's hechtingen eruit laten halen. Ik ging met een fijn gevoel naar de dierenarts, omdat alles zo goed is gegaan de afgelopen twee weken, Goofy eet weer als vanouds, hij heeft de kraag niet heoven dragen omdat hij niet aan de wond zat, en zover als ik het als leek kon beoordelen zag de wond er prima uit. Ik had dus echt het gevoel van: Zo, nu die hechtinkjes eruit en alles is weer in orde. Ik kwam dus bij de dierenarts, zij haalt hem uit zijn mandje, en het eerste wat ze zegt is: hey, wat is er met zijn andere oogje? Ik kijk, en zie dat zijn andere oogje nu bloeddoorlopen is. Ik had dat helemaal niet gezien vanmorgen, het moet vannacht gebeurd zijn. Hopelijk zijn we er deze keer op tijd bij, hij heeft nu weer een ontsteking remmende injectie gehad, en er zijn wat druppels in zijn oog gedaan. Dinsdag moet ik terug om te kijken of het geholpen heeft, maar ik heb er een zwaar hoofd in. Ik weet ook echt niet wat ik moet doen als het weer mis gaat, ik kan toch moeilijk ook dat oog laten verwijderen?

Gelukkig ging goofy wel meteen weer eten toen we thuis kwamen, en lijkt hij zich   niet slecht te voelen, behalve dat hij zijn oogje nu dicht houd, maar dat komt waarschijnlijk door de druppels.  

Ik had me deze dierendag toch wat anders voor gesteld. Maar om het voor de andere katten toch een feest te maken ga ik vanmiddag een vers visje halen en ik weet zeker dat ook goofy daar van zal genieten.

Ik hou jullie weer op de hoogte!  

Vanmorgen moest ik Goofy al vroeg bij de dierenkliniek afzetten. Ik was hartstikke zenuwachtig, bovendien leek het vanmorgen helemaal niet goed te gaan met hem. Hij kwam niet onder het bed vandaan, en ondanks dat hij ook niet mocht eten vanmorgen, zag ik dat hij ook niet wou eten, normaal staat hij er altijd bij als de bakjes worden gevuld maat vanmorgen dus niet. In de auto liet hij zich wel horen, met zijn hese stemmetje zat hij erg zielig te miauwen en ik vond het zo erg dat ik hem bij de dierenkliniek achter moest laten met het idee dat ik hem mischien niet meer levend terug zou zien.Ik had nog wel gevraagd of ze, als alees goed zou gana en hij toch onder narcose was, zijn tandjes even na wouden kijken omdat ik merkte dat hij moeite had met knauwen en ook ontzettend uit zijn bekje stonk. Thuis aangekomen heb ik depresief op de bank zitten wachten tot ze me zouden bellen, alsmaar op de klok kijkend. Rond 1 uur ging de telefoon, ik durfde haast niet op te nemen en toen ik de stem van de assistente hoorde, die naar mij gevoel niet al te vrolijk klonk ging mijn hart als een razende te keer, maar gelukkig vertelde ze me dat de operatie goed gelukt was en dat goofy al een beetje wakker aan het worden was. Als ik niets meer hoorde, zou alles goed zijn en mocht ik hem om 4 uur ophalen. Gelukkig hoorde ik niets meer en om 4 uur stond ik bij de kliniek. Ik schrok niet echt van het oog, het zag er naar mijn idee zelfs een stuk beter uit als voor de operatie. Ze hadden ook vier kiezen getrokken en onder 1 van die kiezen zat een flinke berg pus. Daar moet hij ook echt last van hebben gehad. Thuis aangekomen liep mijnheer meteen een rondje door het huis en stond zelfs bij de achterdeur te wachten om naar buiten te gaan. Vanavond heeft hij flink veel gedronken en ook redelijk gegeten. Ik had zelf kip op het menu staan en zelfs daar heeft hij een paar stukjes vanop, was eigenlijk niet goed ivm met zijn getrokken kiezen moest ik zijn eten pureren, maar hij stond als vanouds te schooien dus heb ik hem toch een stukje gegeven. Eigenlijk moet hij ook een kap op zodat hij niet aan de hechtingen gaat zitten maar ik vind dat altijd zo'n ellende voor die beestjes, ik hou hem dus gewoon goed in de gaten en alleen als ik ga werken doe ik hem zijn kap om.

 

Hier zie je de wond na de operatie, waarom weet ik niet maar het lijkt alsof ze de wond met een zilverachtige iets hebben gekleurd, zelfs de hechtingen zijn zilver gekleurd. Hij zit hier op zijn favoriete plekje, het fornuis, waarschijnlijk omdat het daar na het koken altijd nog een beetje warm is. Over 2 weken mogen de hechtigen eruit. Ik ben echt heel blij dat het zo goed is gegaan, ik heb het idee dat hij nu al veel beter in zijn vel zit als een paar weken geleden, waarschijnlijk heeft hij gewoon heel veel pijn gehad.  

 

Na al deze kattenperikelen wil ik hier toch nog even stil staan bij het overlijden van Holophonic, een medelogger die ik een aantal jaren geleden heb leren kennen via sbs chat. Ik heb menig uurtje op msn met hem doorgebracht en later kwamen we elkaar weer tegen op weblog/punt.nl. Op de een of andere manier is het contact een beetje verwaterd en was ik al heel lang niet op zijn weblog geweest. Vandaag kreeg ik van Moeke een berichtje om toch nog even te gaan kijken en zag ik dat hij 2 dagen geleden overleden is. Ik ben er erg van geschrokken. Ik hoop dat zijn familie zich kan troosten bij de gedachte dat hij nu eindelijk de rust heeft gekregen waar hij al zo lang naar op zoek was.  

Vanmorgen ben ik weer met Goofy bij de dierenarts geweest. Sinds een paar dagen wordt zijn ene oogje steeds slechter. Vorige week begon het wat te zweren en toen ik het een beetje schoon had gemaakt zag ik dat er bloed uit kwam. Nu wordt het steeds erger en omdat ik bang ben voor een flinke ontsteking ben ik vanmorgen dan toch maar weer even naar de dierenarts gegaan. Zij zag dat het inderdaad flink ontstoken was en het beste zou zijn om het oogje eruit te laten halen. Nu is dat natuurlijk wel een enorm risico, gezien zijn leeftijd en gezondheid maar volgens het bloedonderzoek van een tijdje geleden is zijn hart nog wel sterk en dus heb ik besloten om het risico te nemen, ik kan hem toch ook niet zo door laten lopen. Helaas hebben ze a.s. donderdag pas plek voor een operatie. Ik moet hem dus deze week nog goed in de gaten houden, mocht hij achteruit gaan, dus niet meer eten en zwakker worden, dan moet ik meteen bellen, dan maken ze er een speodoperatie van. Ik vind het echt doodeng, niet zozeer dat het oog eruit moet, dat heb ik bij tazzy ook moeten laten doen en dat is me erg meegevallen, maar tazzy was pas een jaar oud en verder nog gezond. Ik moet er niet aan denken dat Goofy de narcose niet overleefd, maar ik moet ook beseffen dat die kans wel aanwezig is. Goofy heeft nu in ieders geval weer een pijnstillende injectie gehad, en toen hij thuiskwam heeft hij gelukkig flink wat gegeten.

Ik zal wat foto's laten zien van zijn oogje, maar waarschuw wel even dat het niet echt een prettig gezicht is, dus niet geschikt voor zwakke magen!

 

Dit was zijn oogje een paar dagen geleden. Zoals je ziet was het toen al flink rood van het bloed.

 

Zo ziet het er nu uit, het is niet goed te zien op de foto, maar er zit een flinke bloedbult op. Ik hou jullie op de hoogte en zou het fijn vinden als jullie voor Goofy willen duimen.

Zoals ik al vertelde gaat het iets beter met Goofy. Hij heeft tot nu toe nog elke dag gewoon gegeten (Hij krijgt nu wel als enige extra lekkere hapjes!) Maar een paar dagen na het bezoek aan de dierenarts heb ik echt even gedacht dat zijn laatste uur geslagen had. Er kwamen constant druppels bloed uit zijn mondje, achteraf moet dat het bloed zijn geweest dat achter zijn oog zat. Hij heeft toen een paar dagen de hele dag boven in een hoekje gezeten en kwam alleen maar even beneden om te eten. gelukkig komt hij zich nu af en toe weer even laten zien, zeker als het zonnetje schijnt en de balkondeur open staat, dan kan ie buiten heerlijk in het zonnetje liggen. Ik heb me voorgenomen om hem over een week of twee weer een keer een injectie te geven, blijkbaar werken die een week of 3/4.

Wel zit hij nog regelmatig onder het bed, ik denk dat hij zich een beetje verdekt op wil stellen tegenover alle andere katten die hier rondlopen, het is natuurlijk ook erg eng als je niets ziet en ineens uit het niets een klap krijgt omdat je epr ongeluk in de weg van een andere kat liep. Zijn oogje ziet er nog steeds erg eng uit en zal waarschijnlijk ook zo blijven, het is niet meer zo dik maar het is 1 groot zwart oog.

 

Zoals je op de foto kunt zien, in het linkeroog weerkaats de flits, het andere is gewoon pikdonker.

Tot overmaat van ramp kwam een paar dagen geleden Aldy heel erg zielig binnengelopen, toen ik ging kijken wat er aan de hand was bleek hij door ene hond gepakt te zijn, het hondenkwijl zat overal en hij had veel pijn, ik mocht hem ook niet aaien en hij heeft de hele nacht erg zielig op mijn bed gelegen. Ik had me voorgenomen om de volgende dag naar de dierenarts te gaan maar gelukkig was hij de volgende dag weer helemaal opgeknapt en mijnheer wou ook gewoon weer naar buiten, iets wat ik eigenlijk heel eng vind, maar ik weet dat hij doodongelukkig wordt als hij elke dag binnen zou moeten blijven.

Zo zat Aldy de hele nacht op mijn bed, wat een stumpert he?

Gelukkig gaat het weer prima, en als hij een paar uur buiten gespeeld heeft zoekt hij binnenshuis een lekker plekkie om uit te kunnen rusten, zoals op deze foto te zien is:

Heerlijk toch?

Ok, tot zover de updates. Ik mag vanaf vandaag op dinsdag weer 's avonds werken, ik heb er helemaal geen zin in maar het is niet anders!

Tot de volgende keer!  

Ik heb even getwijfeld of ik er over zou gaan schrijven, omdat ik het voor mezelf eigenlijk nog niet wil toegeven maar het gaat niet goed met Goofy. Ik kan beter zeggen, het gaat erg slecht. Een maand of twee geleden kwam ik erachter dat hij niet meer zo goed kon zien en toen ik dat eenmaal doorhad en er goed op ging letten had ik zelfs het idee dat hij helemaal niets meer zag. Ook werd hij erg mager, ondanks dat hij goed at en zijn vacht zag er wat dof en dunnetjes uit. Ik ben met hem naar de dierenarts geweest die een bloedtest hebben gedaan. Helaas kwam daar niets bijzonders uit, ja, alles werkte wat minder maar niets verontrustend. Waarschijnlijk is het gewoon de ouderdom. Mijn gevoel dat hij niets meer zag klopte ook, hij is volledig blind.

En sinds die tijd gaat het eigenlijk alleen maar slechter, hij lijkt wat depresief, hij wil niets meer, alleen op mij liggen. En dan niet lekker knuffelig en opgerold, maar erg stijfjes, alsof al de botjes in zijn lijf zeer doen. Vanmorgen zag ik dat hij zijn ene oogje niet meer open deed, en nu lijkt het flink ontstoken. Hij heeft vandaag voor de eerste keer ook niets of bijna niets gegeten. Hij heeft even op het balkon gezeten en is daarna weer naar boven gegaan waar hij stil in een hoekje zit.

Ik ben erg bang dat hij op zijn einde loopt. Ik ben dankbaar dat hij zolang bij me is geweest maar wil hem eigenlijk nog niet missen. Ik heb 14 jaar geleden gevonden nadat hij op straat aangereden was. Hij had zijn heup verbrijzeld en ik heb hem laten opereren. Ik had mijn hart meteen verloren aan dit mooie lieve katje. De dierenarts dacht dat hij toen een jaar of 2 was, dat zou beteken dat hij nu 16 jaar of ouder moet zijn en dat is natuurlijk best een mooie leeftijd, maar toch...

Ik heb de oude foto's er nog maar eens bijgepakt.

 Dit is een van de eerste foto's die ik van Goofy gemaakt hebt, een mooie jonge blauwe rus die na de operatie een erg lief dankbaar katje werd. Als ik dan nu naar de foto's van de laatste tijd kijk zie ik zo duidelijk het verschil.

en dit is goofy nu, een beetje treurig, de glans is er vanaf. Ik ben bang dat hij gewoon "op" is.

Ik hoop dat ik nog even van hem mag genieten!